Dzieci mają problem z koncentracją, są bardzo ruchliwe, nie są w stanie samodzielnie regulować swoich emocji, ale także wykazują niechęć do tego, aby wykonywać określone ćwiczenia, proponowane zadania, aktywności. Dodatkowo dzieci mają trudności z odbiorem dochodzących do nich bodźców, nie są w stanie zaprezentować właściwiej reakcji adaptacyjnej, a w konsekwencji nie radzą sobie w pracy z rówieśnikami.
Diagnoza to nie wszystko – gdzie tkwi prawdziwy problem?
W tym kontekście zasugerowanie diagnozy pod kątem zaburzeń integracji sensorycznej wydaje się całkowicie zasadne, bo daje wskazówki do tego, jak z takim dzieckiem pracować oraz jakiego wsparcia należy mu udzielić. Jednak fakt, że systematycznie wzrasta liczba dzieci z podobnymi trudnościami, skłania do tego, aby zadać sobie pytanie, czy ich źródłem zawsze są zaburzenia przetwarzania sensorycznego, czy może problem tkwi w środowisku i to ono nie jest w stanie w odpowiedni sposób sprostać potrzebom rozwojowym.
Warto więc zastanowić się nad kilkoma kwestiami. Po pierwsze, jak organizacja przestrzeni, liczba bodźców, warunki akustyczne oraz sposób organizacji zajęć wpływają na zachowanie i funkcjonowanie dzieci. Po drugie, konieczne jest pochylenie się nad tym, w jaki sposób przekazywać informacje rodzicom, żeby nie było to błędnie zrozumiane. W końcu koszty zarówno diagnozy, jak i terapii integracji sensorycznej najczęściej są ponoszone przez samych rodziców.
Współczesny świat a przebodźcowanie dzieci
Jak już wspomniano, w ostatnich latach obserwuje się wzrost nie tylko liczby gabine...
Ta część serwisu dostępna jest
tylko dla prenumeratorów.
Zaloguj się, aby uzyskać dostęp do materiałów.
Nie masz jeszcze dostępu?
Wybierz prenumeratę i zyskaj dostęp do pełnej
zawartości
serwisu.
